ေျခာက္မိုင္ခဲြက ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့အိမ္ကေလး

ခံအက်ယ္အ၀န္းစတုရန္းေပ ၆,၃၀၀ (ေပ ၇၀ x ေပ ၉၀) ေလာက္ ခန္႔မွန္း ေျခရွိၿပီး မ်က္ႏွာစာဘက္က အေတာ္ ေလး က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းရွိ ပါတယ္။ ေျမမ်က္ႏွာျပင္ကို ကြန္ကရစ္ခင္းထားေပမယ့္ ျခံထဲမွာ အရိပ္ရသစ္ပင္ႀကီး တခ်ဳိ႕နဲ႔ အလွပန္းပင္ တခ်ဳိ႕လည္း ရွိပါတယ္။ အျဖဴေရာင္ႏွစ္ထပ္တိုက္ရဲ႕ ပံုစံက ႏွစ္ဖက္အေလးခ်ိန္မွ်ေနတဲ့ ေခါက္ခ်ဳိးညီပံုစံ မ်ဳိးပါ။

အာရွဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအတြက္ မဟာစီမံကိန္းမ်ား အဓိကမက်

ေဟာင္ေကာင္ - ဗီယက္နမ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ငုယင္တန္ဇြန္းဟာ တိုရြန္တိုၿမိဳ႕မွာ က်င္းပတဲ့ ဂ်ီ-၂၀ ထိပ္သီးအစည္း အေ၀းကို တက္ေရာက္ ခဲ့ပါတယ္။ မိုက္ခြက္ပါတဲ့နားၾကပ္တပ္ဆင္ကာငုယင္တန္ဇြန္းဟာ တ႐ုတ္သမၼတ၊႐ုရွားသမၼတ၊ အေမရိကန္သမၼတေတြနဲ႔အတူ အစည္း အေ၀း တက္ခဲ့တာပါ။

သူ႔ကို ၾကည့္ရတာ ေပ်ာ္ရႊင္ ေနပံုရ တယ္။ ေခတ္သစ္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံ ကလည္း စီးပြားေရးေကာင္း ေနတယ္ မဟုတ္လား။ ဗီယက္နမ္ ႏိုင္ငံမွာ ႏုပ်ဳိ ေသာ၊ ဖ်တ္လတ္တက္ႂကြေသာ အလုပ္ လုပ္ႏိုင္တဲ့အင္အားစုရွိတယ္။ျပည္တြင္းမွာလည္း သယံဇာတေပါႂကြယ္၀တယ္။ ကမ္းလြန္ေရနံလည္း ေပါႂကြယ္၀တယ္။

ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံဟာ အာရွတိုက္ရဲ႕ အေရွ႕ေတာင္ပိုင္းနဲ႔ အေရွ႕ေျမာက္ပိုင္းၾကား မဟာဗ်ဴဟာအရ အခ်က္အခ်ာက်တဲ့ေနရာမွာတည္ရွိ တယ္။ဒါေၾကာင့္မို႔ မဟာအင္အားႀကီးႏိုင္ငံေတြကိုလည္းဆြဲေဆာင္မႈရွိတယ္။ဂ်ီ-၂၀လိုမ်ဳိး ထိပ္သီးအစည္းအေ၀းေတြကို တက္ေရာက္ ဖို႔ ဖိတ္ၾကားခံရတယ္။

ဗီယက္နမ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဟာ မိမိကိုယ္မိမိေက်နပ္စြာျဖင့္ ျပံဳးေနပါတယ္။ ဗီယက္နမ္ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ စိတ္ႀကီး၀င္ၿပီး ဟိတ္ဟန္ေတြ အေပၚ မူးယစ္ေနၾကတယ္။ ႏိုင္ငံက စြမ္းေဆာင္ႏိုင္တာထက္ ပိုၿပီးတြက္ဆထားၾကတယ္။ ဗီယက္နမ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျပံဳးဟာ ဗီယက္နမ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕လကၡဏာ ေရာင္ျပန္ဟပ္ခ်က္ပဲျဖစ္တယ္။

သူတို႔ရဲ႕ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ အစီ အစဥ္ေတြထဲမွာ ဟႏြိဳင္းနဲ႔ ဟိုခ်ီမင္း စီးတီးကို ဆက္သြယ္မယ့္ ျမန္ႏႈန္းျမင့္ က်ည္ဆန္ရထားလမ္း ေဖာက္လုပ္ေရး လည္း ပါ၀င္တယ္။ အဆင့္ျမင့္ နည္း ပညာအရန္ၿမိဳ႕ကေလးေတြ ထူေထာင္ ရန္နဲ႔ ႏ်ဴကလီးယား စြမ္းအင္ထုတ္လုပ္ ေပးမယ့္ ဓာတ္ေပါင္းဖိုရွစ္လံုးတည္ ေဆာက္ရန္လည္းပါ၀င္တယ္။

ျပည့္စံုတဲ့ကမၻာက ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ အဖို႔ေတာ့ ဒီအရာေတြအားလံုးက အက်ဳိးေက်းဇူးရႏိုင္ပါတယ္။ ထိုင္း ႏိုင္ငံက ဘန္ေကာက္က ခ်င္း မိုင္ကို က်ည္ဆန္ရထားလမ္းေဖာက္ခ်င္တာမ်ဳိး၊ အင္ဒိုနီးရွားက လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေတြ အမ်ားအျပားထုတ္လုပ္ခ်င္တာမ်ဳိးနဲ႔ ေခတ္မီ ၿမိဳ႕သစ္တစ္ဒါဇင္ေလာက္ တည္ေဆာက္ခ်င္တာမ်ဳိးလိုေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ဧရာမစီမံကိန္းႀကီးေတြ ဟာ အခ်ိန္လည္း အမ်ားႀကီးလိုတယ္။ ေငြလည္းအမ်ားႀကီးကုန္က်တယ္။ ေနာက္ၿပီးအေျမာ္အျမင္ ရွိတဲ့ အစိုးရဟာသူလုပ္ႏိုင္တာပဲလုပ္တယ္။ အကုန္ အက်မ်ားတဲ့ ဧရာမစီမံကိန္းႀကီးေတြ ကို မလုပ္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ တိုင္း ျပည္ရဲ႕ ဘ႑ာေငြကုန္ခန္းသြား ႏိုင္လို႔ပဲ။ အခုေလာေလာဆယ္မွာပင္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံရဲ႕ အေျခအေနက မေကာင္းဘူး။ ကုန္သြယ္ေရး မွာ အႀကီး အက်ယ္မမွ်မတျဖစ္မႈ၊ ေငြေၾကးမခိုင္ မာမႈႏွင့္ အတိတ္ကည့ံဖ်င္းေသာ စီးပြား ေရးစီမံခန္႔ခြဲမႈေတြေၾကာင့္ပဲျဖစ္တယ္။

က်ည္ဆန္ရထားကိစၥကိုပဲ စဥ္းစား ၾကည့္ရေအာင္။ အဲဒီစီမံကိန္းဟာ ေဒၚလာ ၅၆ ဘီလ်ံ ကုန္က်မယ္။အဂတိ လိုက္စားမႈေတြနဲ႔ အလြဲ သံုးစားမႈေတြ ေၾကာင့္ အဲဒီကိန္းဂဏန္းဟာ ႏွစ္ဆ ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။ ႏိုင္ငံရဲ႕ ေလာေလာ ဆယ္ ျမင့္တက္ေနတဲ့ ျပည္ပေႂကြးကို ပိုဆိုး ၀ါးေစႏိုင္တယ္။ (လက္ရွိ ျပည္ပ ေႂကြးဟာ ဂ်ီဒီပီရဲ႕ ၄၂ ရာခိုင္ႏႈန္း ရွိတယ္) ရထားလက္မွတ္ခေဈးႀကီးလို႔ ရထားစီးတဲ့ခရီးသည္ဦးေရ လည္း က်သြား ႏိုင္ တယ္။ ကုန္က်စရိတ္ေတြ ျပန္ရဖို႔ ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ငုယင္တန္ ဇြန္းႏွင့္ အစိုးရ အဖြဲ႕မွ ဩဇာ ရွိတဲ့ တျခားေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ဒီစိုးရိမ္ စရာအခ်က္ေတြကို ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ဒီ စံမိန္ကိန္းႀကီးကို ဆက္လုပ္ဖို႔ ဖိအား ေပးၾကတယ္။

သို႔ေသာ္လည္း လြန္ခဲ့တဲ့လက သူတို႔ ေဒါသ ထြက္စရာ တစ္ခုနဲ႔ၾကံဳေတြ႕ ခဲ့ရ တယ္။ ဇြန္လ ၁၉ ရက္ေန႔က ဟႏြိဳင္းရွိ အမ်ဳိးသားလႊတ္ ေတာ္အမတ္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ မဟာစီမံကိန္းကို ၁၇၈ မဲ- ၁၅၇ မဲနဲ႔ ပယ္ခ်လိုက္ၾကတယ္။

လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြဟာ အဲဒီစီမံ ကိန္းကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ေ၀ဖန္႐ႈတ္ခ် ခဲ့ၾကတယ္။အဲဒီစီမံကိန္းအတြက္လိုအပ္ တဲ့ေငြကို ျပည္ပ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအကူအညီနဲ႔ ေခ်းေငြေတြယူမယ္ဆိုရင္ ဗီယက္နမ္ ႏိုင္ငံသားတိုင္းမွာ ျပည္ပ အေႂကြး ေဒၚလာ ၆၀၀ စီေလာက္ရွိသြားမယ္။

ကေမၻာဒီးယားအစိုးရလည္း ေလာ ေလာဆယ္ အလားတူ အကုန္အက် မ်ားတဲ့စီမံကိန္းႀကီးတစ္ခုကို လုပ္ေန တယ္။ ႏိုင္ငံတစ္၀န္း မီး ရထားစနစ္ကို ျပန္လည္ျပဳျပင္ဖို႔ျဖစ္တယ္။ အတင္းျပဳ လုပ္ဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့ ဦးစားေပးလုပ္ေဆာင္ရမယ့္ကိစၥေတြကို ျပန္စဥ္းစားရတယ္။

ႏွစ္ႏိုင္ငံ စလံုး ဟာ ၎တို႔ရဲ႕စီမံကိန္း ႀကီး ေတြကို ဆိုင္း ထားၿပီး အဓိက အေျခခံ လိုအပ္ ခ်က္ျဖစ္တဲ့ ပညာေရးနဲ႔ က်န္းမာေရးေစာင့္ ေရွာက္မႈေတြကို အာ႐ံုစိုက္ေဆာင္ရြက္သင့္တယ္။

ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံက ေဒါသထြက္ေနတဲ့ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြက အခုလိုေထာက္ ျပခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံအတြင္းမွ ေက်ာင္းထား တဲ့စနစ္ဟာ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာ ေကာင္း တယ္။ ႏိုင္ငံအတြင္းရွိ ဘယ္တကၠသိုလ္ မွ ကမၻာ့ထိပ္တန္းတကၠသိုလ္ ၅၀၀ စာရင္းတြင္မ၀င္ဟု ေျပာသည္။
တ႐ုတ္၊ အိႏၵိယ၊ မေလးရွား၊ စင္ကာ ပူနဲ႔ ထိုင္းမွာရွိတဲ့ တကၠသိုလ္အားလံုး ထိပ္တန္းတကၠသိုလ္ ၂၀၀ စာရင္းထဲ ၀င္ၾကတယ္။

"အဓိက အေၾကာင္းကေတာ့ ဗီယက္ နမ္ႏိုင္ငံမွာ အဆင့္ျမင့္ပညာေရး အတြက္ ေငြေၾကးျမႇဳပ္ႏွံမႈဟာ သိပ္နည္းတယ္" လို႔ လႊတ္ေတာ္ အမတ္ ငုယင္မင္းသူ ယက္ကေျပာတယ္။

ပညာေရး၀န္ႀကီး ငုယင္သီယင္နန္ က အခုလို မေအာင္မျမင္ျဖစ္ရတာ ဟာ အာဏာရကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ အစိုးရအဖြဲ႕၊ယခင့္ယခင္ပညာ ေရး၀န္ႀကီးေတြ နဲ႔ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္အပါအ၀င္ အားလံုးမွာတာ၀န္ရွိတယ္လို႔ေျပာပါတယ္။

သူေျပာတာမွန္တယ္။ အခုအခါ က်ည္ဆန္ ရထားစီမံကိန္းႀကီးကို ေခ်ာင္ ထိုးလိုက္ၿပီျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။အဲဒီစီမံကိန္း အတြက္ အသံုးျပဳ မယ့္ ေဒၚလာ ၅၆ ဘီလ်ံကို စာသင္ေက်ာင္းေတြ အဆင့္ ျမႇင့္ဖို႔နဲ႔ မေအာင္ျမင္မႈကို ျပဳျပင္သြားဖို႔ အတြက္ အသံုးျပဳႏိုင္ပါတယ္။

(ေရာ္ဂ်ာမစ္တန္သည္ အာရွႏိုင္ငံေရး ကို ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္ခဲ့သည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္း ေလးခုေက်ာ္ရွိၿပီျဖစ္ သည္။သူသည္ ဘန္ ေကာက္အေျခစိုက္ ျမန္မာတိုင္း(မ္) ၏ ေဒသဆိုင္ရာ သတင္းေထာက္တစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။)